Mijn Blog

2 oktober 2021

Het medicijnwiel op de werkvloer


Op de werkvloer


De emoties stapelden zich op tijdens een tumultueuze vergadering: "Dat kan niet want..."

"Ja maar...als we dat toestaan dan...”

"Nou belachelijk zeg..." Drie muizen trekken de argumenten alle richtingen op... Adelaar probeert boven het tumult uit te komen: "Er is toch niets aan de hand...als we ontwikkeling naar de toekomst volgen dan zit in deze situatie juist heel veel potentie..."

"Ja maar..." Probeert weer een muis...

Grizzli Beer die zijn stoel een eindje achteruit heeft geschoven en al een tijd de discussie zwijgend heeft gevolgd, zegt: "Het lijkt mij dat we nu geen beslissing moeten nemen, maar het geheel nog eens rustig moeten overdenken..." Zelfs de muizen worden even stil.

Dit is een mooie gelegenheid voor Witte Buffel om Grizzly Beer aan te vullen: "Wijs is als we een analyse maken van de verschillende argumenten..."

"Ja maar, hebben we daar nog wel genoeg tijd voor?", vraagt Muis bezorgd, terwijl ze onrustig over haar stoel heen en weer schuift...

Het medicijnwiel


Het bovenstaande is geen modern sprookje van Toon Tellegen, maar een weergave van een alledaagse situatie in het perspectief van het Medicijnwiel.

Het medicijnwiel is een spirituele discipline vanuit de Indiaanse traditie. De gedachte die aan deze discipline ten grondslag ligt, is het idee dat de Kosmos een levend organisme is, waarin sprake is van orde en samenhang. Een verstoring van die samenhang zorgt voor disbalans.


In beginsel gaat men uit van de windrichtingen die ieders eigen kwaliteiten, zogenaamde ‘gaven', weerspiegelen: 

Het Noorden biedt de gave van het Denken, het Oosten de gave van Inspiratie, het Zuiden de gave van het Voelen en het Westen de gave van Introspectie. Om balans te kunnen ervaren is het van belang, dat deze gaven op een geïntegreerde wijze samenwerken.

Ten diepste wil dit zeggen dat we dan in contact zijn met ons centrum: het Zelf. We noemen dit heelheid; deze drukt zich uit in een gevoel van welzijn.


Een te eenzijdige gerichtheid op slechts een of twee van de gaven doet het leven verstarren en daardoor de (spirituele) ontwikkeling en groei stagneren. Dit geldt intrapsychisch, maar ook in een externe verhouding waarin mensen bijvoorbeeld moeten samen werken.


Ieder mens heeft qua aanleg en door zijn ontwikkeling een of twee gaven die dominant zijn. De een is bijvoorbeeld meer rationeel ingesteld (Noorden) en de ander benadert de wereld veel meer vanuit zijn gevoel (Het Zuiden). Vanuit de Indiaanse traditie moet de mens herhaaldelijk een reis maken door het wiel om zo op een eigen wijze, de andere gaven te integreren. Pas dan komen de eigen gaven het meest tot zijn recht.

Bijvoorbeeld: De hulpverlener die slechts vanuit het rationalistische Noorden gecombineerd met de bevlogen ideeën van het Oosten, een cliënt benaderd kan gemakkelijk verworden tot een zeepkistenprediker die een ander een verbeteringsprogramma door de strot duwt. Om werkelijk empathisch te kunnen zijn, heeft hij ook het gevoel van het Zuiden nodig. Maar de hulpverlener, die eenzijdig vanuit het gevoel benadert heeft juist weer het Noorden nodig om, vanuit een zekere distantie, betrokken te zijn. Dit geeft hem het vermogen van het Oosten: hij is in staat om op een holistische wijze het landschap van de Ander te overzien.


Dit wil niet zeggen dat we in alle gaven evenredig goed moeten worden. Iemand met de dominante kwaliteiten van het Oosten zal op een andere wijze met Het Zuiden om gaan dan iemand waarin het Zuiden een dominante gave is.

Maar het ontvankelijk zijn en de bereidheid om te experimenteren met het perspectief van de andere windrichtingen draagt bij tot tolerantie van mensen met een andere benadering. En juist waar mensen moeten samen werken kan dit heel vruchtbaar zijn.

Je hoeft elkaar dan niet meer te bestrijden, maar je bent instaat om te zien waar benaderingen aanvullend kunnen zijn.

De gave van het Zuiden: Muis


De windrichtingen kunnen we opvatten als energiepatronen. Ze reflecteren een oneindig aantal expressies zoals specifieke dieren, planeten, stenen, chakra's, archetypen, kleuren, seizoenen, astrologische tekens, lichaams- en ervaringsgebieden etc...

Al deze manifestaties corresponderen met de archetypische betekenis van de windrichtingen.


In het Zuiden vinden we de muizen, die dicht bij de grond leven en daardoor een ‘helikopter view' missen. De waarde van hun kwaliteit is echter dat ze heel zorgvuldig zijn, omdat ze een minutieus zicht hebben op wat gaande is. De muizen snuffelen en tasten ook de gevoelens af. De valkuil is echter, dat ze zichzelf in hun emoties kunnen verliezen en daardoor de grote lijnen niet meer in beeld hebben. 


De muizen kunnen vaak bang zijn voor nieuwe ontwikkelingen: je weet immers wat je hebt maar niet wat daar in de toekomst ligt omdat het hen moeite kost om vanuit een ruimer perspectief waar te nemen. Dit kan muizen soms angstig maken, hetgeen zich manifesteert in controle en beheersing ten einde het gevoel van emotionele onmacht het hoofd te bieden.

De gave van het Oosten: Adelaar


De gave van overzicht is juist de kwaliteit van de Adelaar die bij het Oosten hoort. Doordat hij of zij hoog vliegt wordt een blik vergund op het gehele perspectief, niet alleen op het verleden maar ook op de toekomst. 

De Adelaar wordt op veel plaatsen in de mythologie met de zon verbonden. In de dierenboeken van de Oudheid wordt verteld dat de Adelaar zonder te knipperen in de zon kan kijken. In de Syrische mythologie is Adelaar aan de Zonnegod gewijd. De zon staat symbool voor het spirituele licht dat over de aarde schijnt. De Adelaar is vanuit zijn hemelse positie in staat dit licht in zijn ogen te vangen en zo het leven tot inspiratie te wekken. 


De mens met de gave van Adelaar is een geestdriftig mens vol van nieuwe ideeën en inspiraties. Hij is in werksituaties de visionaire vemieuwer die ver kan zien en vaak ontwikkelingen voor is. Ten diepste zou je kunnen zeggen dat hij ontvankelijk is voor de Goddelijke inspiratie, de daimon, een waardevrije kracht die aanzet tot creativiteit. 

De valkuil van Adelaar is dat hij/zij in het scheppingsvuur van het Oosten ook zichzelf kan verteren: populair zeggen we dan dat iemand is opgebrand, hij heeft een burn-out. 

Ook kan Adelaar in zijn bevlogenheid zo hoog vliegen dat er geen binding is met de aarde. Dan komt er niets van de grond. Heyomeyost Storm schrijft in zijn boek: "Zeven pijlen": " De Adelaar ziet ver, maar kan niet voor eeuwig in de lucht leven. Dorst en honger zullen hem naar de aarde brengen om voedsel te vinden."(bladzijde 148).


Adelaar heeft de levende aardse ervaring nodig om zich te verbinden met het menselijke. Hij zal vooreerst de tocht naar het Zuiden, naar het gebied van muis, moeten ondernemen om vervolgens door te reizen naar de andere richtingen. Op deze wijze kunnen zijn ideeën wortel schieten in de aarde.

De gave van het Westen: Grizzly Beer


In het Westen vinden we de Grizzly Beer die in de intimiteit van zijn hol de ervaringen( Zuiden) overdenkt om te weten wat relevant is en wat losgelaten moet worden.

Net als met een ademhaling kunnen we niet alleen blijven uitademen, maar hebben we ook, om niet te stikken, de inademing nodig. De menselijke psyché beschrijft, net als overigens andere ritmen in de natuur, een cyclische beweging van extraversie naar introversie etc...


We kunnen druk in de wereld bezig zijn en ons verliezen in allerlei acties, maar er komt altijd een moment dat we pas op de plaats moeten maken, omdat de ervaringen moeten verteren ten einde opnieuw perspectief te zien. 

Grizzly Beer kruipt in zijn hol om zich terug te trekken voor zijn winterslaap. Ogenschijnlijk lijkt die introverte toestand een doodse aangelegenheid, want er wordt niet zoveel gemanifesteerd. Maar in deze psychische terugtrekking wordt er heel wat getransformeerd. 

Daar in het Westen houdt Grizzly Beer zich stil, maar er wordt in die stilte verteerd en bezonnen op wat echt aan de orde is. Dit verlangt de moed van het loslaten. Juist in dit bezinningsmoment, de introspectie, krijgt het intuïtieve weten een kans. Grizzly Beer heeft de ervaring van de winterslaap nodig om daar in de diepte van de aarde steeds helderder die innerlijke stem te kunnen horen.


Op de werkvloer kunnen we ons nogal eens verliezen in het Westerse vooruitgangsgeloof dat gedragen wordt door de waarden: effectiviteit en efficiëntie. We hollen door, omdat er geproduceerd moet worden. Toch blijken vaak deze momenten van bezinning op den duur effectiever zijn. Zo vaak worden snelle ad hoc besluiten genomen vanuit paniek (zuiden) die achteraf helemaal niet zo effectief en efficiënt blijken te zijn. 

Grizzly Beer is vanuit het intuïtieve kijken in staat om bijvoorbeeld hoofdzaken van bijzaken te scheiden en te weten wat er echt moet gebeuren. Dit is ook een kwaliteit van het Noorden, maar dan op basis van een verstandelijke analyse. In deze zin kunnen het Westen en het Noorden elkaar, met betrekking tot toetsing, aanvullen.


De valkuil van de Grizzly Beer is dat hij niet meer uit zijn winterslaap komt en daar veilig in zijn hol blijft zitten. Bezinnen is een zinvolle gave maar er komt een moment dat we weer de wereld in moeten en de gave van de introspectie behoefte heeft aan toetsing; respectievelijk de ervaring (zuiden), de analyse (noorden) om tot nieuwe inspiratie (oosten) te komen. Zo houden we de dynamiek van het levenswiel draaiende.

De gave van het Noorden: De Witte buffel


Wanneer we aan het gebied van het Noorden beschouwen, denken we aan koude; een landschap bedekt met een dikke laag sneeuw en een lucht, ijl doch zuiver. 

Op deze hoogvlakte zoekt Witte Buffel rustig en onaangedaan een onbedekt stuk land om te weiden. 

Je zou van het Noorden kunnen spreken als een gebied met een zekere steriliteit. Het is het gebied van de distantie, van een zuiver denken (Descartes) omdat het vrij is van de tumultueuze emotionaliteit. 

Wanneer we bewogen worden door de gave van het Noorden zijn we in staat om een situatie op een heldere en scherpe wijze te beoordelen. In uiterste zin zijn we in staat om boven ons zelf uit te stijgen (transpersoonlijke ervaring).


Maar de gave van het Noorden kent ook vervormingen. Ik denk aan de karikaturale gortdroge wetenschapper die vanuit zijn ivoren toren zich verliest in verregaande abstracties over het leven. Hij is vervreemd geraakt van de binding met de levende realiteit. Niet anders is het overigens met de mens die zich heeft geïdentificeerd met verheven (spirituele) theorieën. Als een ijskoud dogma worden de theorieën gedoceerd maar de toehoorder voelt - zeker de mensen van het Zuiden - dat er iets cruciaals ontbreekt. Dit betekent dat de theorieën niet werkelijk doorleeft zijn, de ervaringen met de gaven van de andere windrichtingen zijn onvoldoende waardoor je de warmte mist in de colleges. 

Op de werkvloer zijn dit de mensen die zich vasthouden aan procedures en wetenschappelijke theorieën, zonder oog te hebben voor een antwoord dat werkelijk past op de levende werkelijkheid.


Wanneer de Witte Buffel in zijn leven de verbinding aan gaat met het Zuiden, betekent dit dat hij de moed heeft om de eigen emoties te doorleven, en bereid is tot introspectie. Door middel van innerlijke stilte (westen) baart de vitaliteit de inspiratie (oosten). Theoretische kennis transformeert dan tot Wijsheid, waaruit een Waarheid wordt geboren die bezield is. In de uiterste consequentie wordt de rationele kennis trans rationeel (Ken Wilber) en begeven we ons in het gebied van het Kosmisch Bewustzijn, de mystieke ervaring. 

De mysticus bedient zich van Waarheden die universeel zijn. Het gaat hier dan niet meer over een dogmatisch geloven maar een ‘Weten' dat door de hoogten (noorden) en de diepten (westen)van de innerlijke ervaring (zuiden) aan de oppervlakte komt. Dit lijkt een exclusieve ervaring. Ook in het alledaagse leven, zoals op de werkvloer, kan bij iemand als in een flits, het scherpe licht van de Waarheid doordringen. Hij oppert dan een antwoord, dat slechts kan worden geïntroduceerd met de kreet: Eureka! Waarmee onmiddellijk de inspiratie van het Oosten is geboren.

De gave van het centrum: De kwintessens "Het Zelf"


Op het moment dat we vanuit de integratie van de verschillende windrichtingen opereren voelen we ons in evenwicht. Innerlijk drukt dit zich uit in een gevoel van welbevinden; we zijn dan in harmonie! 

 Wanneer we in de samenwerking die balans ervaren zeggen we dat we op een harmonieuze manier samenwerken. De kwaliteiten van de participanten zijn aanvullend en hebben daardoor een eigen plek. 

Het oog hebben voor en ruimte geven aan de kernkwaliteiten van je collega's is een ultieme vorm van respect. Een team dat op een dergelijke wijze kan samenwerken laat zich kenmerken door enthousiasme en vitaliteit. Die vitaliteit is een uitdrukking van de dynamiek van het wiel.


Het Zelf is door Carl Gustav Jung begrepen als het centrale archetype dat de tegenstellingen wil overbruggen. Wanneer we ons het centrum van een wiel voorstellen komen daar alle krachten in de naaf samen. De draaiing van een wiel stagneert op den duur, wanneer er op plekken in het wiel spaken ontbreken.


In natuurreligies, waar men een principe van het medicijnwiel kent, wordt het centrum als de woonplaats van De Grote Geest beschouwd. De Grote Geest is de vrucht van het Grote Mysterie, het gebied dat voorafgaat aan het Zijnde. In een moment van intens contact met dit innerlijk Zelf kunnen we raken aan een dimensie van het Grote Mysterie; dit kan een gevoel van overweldiging te weeg brengen. De Duitse theoloog Rudolf Otto spreekt in deze van het numineuze “het huiveringwekkende en het sterk boeiende geheimenis."


Dit verklaart dat het Zelf in een aantal religieuze disciplines verbonden is met een Godsbeeld of een Goddelijke manifestatie. In de Nieuwe Tijdsbeweging wordt wel gesproken van het Christus Bewustzijn. 

Welbeschouwd zou je kunnen zeggen, dat wanneer de mens de gaven op een harmonieuze wijze integreert hij raakt aan een religieuze ervaring. Het is dan ook niet zonder betekenis dat het woord religie etymologisch afkomstig is van het woord ‘religare', dat verbinden betekent. Zowel innerlijk als in de externe wereld wordt alles ervaren als in een betekenisvolle samenhang. Jung noemde dit proces van integratie: Individuatie, wat zoveel betekent als worden wie je in essentie bent. De essentie is de uitdrukking van dat (goddelijk) Zelf.


Vanuit de Indiaanse visie is de werkzaamheid in de wereld bij uitstek geëigend om een reis te maken door het wiel . In de ervaring van de reis krijgen we de kans ons te bekwamen in de diverse richtingen ten einde ons innerlijk Zelf te verwerkelijken. Juist op momenten dat het leven niet verloopt zoals we wensen, worden we uitgenodigd om te kijken in welke richting de stagnatie is te vinden. Zo kunnen de mensen die ons irriteren vaak een reflectie zijn van een windrichting die in ons zelf aandacht verlangt.


Op argeloze wijze fungeren we ten diepste als een heilbrengende leraar voor elkaar, met name wanneer we die ander wel kunnen schieten. Maar ook in geval van een sterke idealisatie is de ander een levende reflectie van een innerlijke gave die ontwikkeling verlangt.

We kunnen naar workshops gaan en boeken lezen als poging om tot Zelfrealisatie te komen, maar juist in het tumult van de alledaagse ervaringen, zoals werk, wordt uiteindelijk de ultieme uitdaging geboden om de reis in ons zelf te maken.

N.B: Dit  artikel is eerder gepubliceerd in Prana nr. 143, juni/juli 2004 en in Management Issues.

13 september 2021

Intuïtieve communicatie met dieren

De man die met dieren sprak…


“Alle schepselen op aarde voelen als wij, streven naar geluk als wij…God wenst dat wij de dieren bijstaan wanneer ze hulp nodig hebben…We hebben een hogere opdracht ze van dienst te zijn wanneer ze ons nodig hebben … Mensen die enig schepsel Gods uitsluiten van hun compassie en medelijden zullen op soortgelijke wijze handelen tegenover hun medemensen.”

Franciscus van Assisi 

De legende vertelt dat de Heilige Franciscus van Assisi (1182-1226) het vermogen had om met dieren te spreken. Als rondtrekkende monnik was hij gewoon om overal te preken. Op een dag bestond zijn gehoor uit een zwerm vogels die stil luisterde naar zijn preek en pas opvlogen toen Franciscus klaar was met zijn rede voering.


Een ander bekend verhaal is de afspraak die Franciscus maakt met een wolf die regelmatig inwoners van een dorpje aanvalt. Wanneer de wolf beloofd zijn aanvallen te staken zullen de bewoners hem iedere dag eten geven. De wolf stemt in met het voorstel en dat betekent dat de dorpelingen en de wolf voortaan in vrede samenleven.


Lange tijd heb ik gedacht dat dit soort wonderverhalen waren ontsproten aan de menselijke fantasie met de bedoeling om de heiligheid van Franciscus te bekrachtigen. Maar tegenwoordig denk ik dat het eerder verhalen zijn die worden gewoven rond een kwaliteit van de betrokken Heilige. Immers waar rook is is vaak ook vuur!

Het verstand te boven…


Sinds ik mijzelf bekwaam in intuïtieve communicatie met dieren blijkt naar de mate ik me meer energetisch afstem mijn gewaarwordingen ruimer en ruimer worden. Je zou kunnen zeggen dat ik dan losbreek uit de strakke kaders van het logische verstand die de neiging heeft de wereld te abstraheren. Het denken maakt dat we niet de directe werkelijkheid beleven maar slechts de ideeën die we over die werkelijkheid hebben. Onze vooringenomen ideeën kaderen de werkelijkheid: we ervaren wat we al reeds verwachten. Met andere woorden: de meeste westerlingen zijn gewend  een onevenredige appel te doen op het verstand en verwachten dan ook niet dat ze kunnen communiceren met dieren.


Ik kan mij voorstellen dat juist iemand als Franciscus, die leefde in nauwe betrokkenheid met de natuur, ontvankelijk werd voor de bezielde dimensie van al het zijnde. Zijn beroemde Zonnelied is daar bijvoorbeeld een getuigenis van. 

Veel elementen uit de natuur worden door hem beschouwd als broeders en zusters en de Aarde is als zijn Moeder. Alle natuurlijke elementen zijn als wezens met eigen kwaliteiten. 


Door intuïtieve afstemming zijn we instaat om een relatie aan te gaan met de natuur die ons omringt zo ook met dieren. Ik ben er van overtuigd dat Franciscus dit heeft ervaren en zo instaat was om op een intuïtieve wijze ook een relatie met dieren aan te gaan. 

Zijn biografen hebben dit fenomeen een gepolijste vorm gegeven in legendes.


De mentaliteit jegens de natuur die Franciscus voorstaat zien we ook terug bij natuurvolken zoals de Indianen van Amerikaanse inheemse volkeren bijvoorbeeld.


Het stamhoofd Dave Archambault II, “Dappere Vos” zegt:


Alles dat beweegt heeft een ziel. Als het een ziel heeft, dan zijn we verbonden, of het nou dieren zijn, gras, bomen … Wij zijn met elkaar verbonden en we kunnen met elkaar communiceren. Ik ben niet belangrijker dan enig ander levend wezen. Ik ben gewoon, een onderdeel, en dat begrijp je als je weet dat je verbonden bent met andere zielen.”

Hoe gaat intuïtieve communicatie in zijn werk?


We moeten ons deze communicatie niet voorstellen zoals we dat dagelijks gewoon zijn te doen. Het is niet zo dat het dier (de boom, de bloem etc…) met een stem tot ons spreekt. Veeleer verstaan we het dier als een innerlijke stem dat zich laat kennen aan ons als een ingeving of een quote.


Toen Nouty (maine coone) net bij ons woonde maakte ik me bezorgd of ze het bij ons wel naar de zin had. Midden in de nacht werd ik wakker en ik hoorde een innerlijke stem: “Ik hoor hier!” Er was een onmiddellijk intuïtief weten dat Nouty, vertelde dat haar levensdoel is om juist bij ons te zijn. Ze had ons verkozen om in dit leven bij ons te horen.


Nu laat mijn intuïtief vermogen om dieren (maar ook mensen) te lezen zich voornamelijk kennen door helder te horen, maar ook door symbolische beelden. Maar er zijn collega’s die eerder gevoelens of emoties oppikken. In deze intuïtieve communicatie krijgen ze een gevoel, en door oefening kunnen ze het gevoel, als afkomstig van het dier, onderscheiden. Intuïtief kunnen ze het gevoel ook duiden. 

Uitzonderlijker zijn de  collega’s waarbij deze gevoelens  gepaard gaan met smaak- of reuksensaties.

Vaak worden wel combinaties gemaakt van deze sensaties. Ik hoor een zin, zie een beeld en ga dan bewust intunen op de gevoelens die hier mee gepaard gaan, zo kan ik nog specifiekere informatie krijgen.


Toen Kiki (de andere Maine Coone) bij ons kwam wonen was per ongeluk de voortijdige confrontatie met Tara (border Collie) niet succesvol. Kiki schoot letterlijk in de gordijnen. Nu had ik de literatuur over kattengedrag goed bestudeerd en die vertelde dat zo’n proces van gewenning aan andere dieren in huis, minstens twee weken gaat duren. Voor het gevoel van veiligheid en vertrouwen hadden we voor Kiki een eigen kamer gereserveerd, waar wel een traphekje voor stond, zodat ze de andere dieren: Nouty en Tara  kon zien zonder dat ze bij haar konden komen. Kiki was ook bang en heeft de eerste twee dagen verstopt naast de bank gezeten. Dus ik verwachtte dat de integratie in de rest van het huishouden nog weken op zich zou laten wachten.


Op de 3e dag hoorde ik een stemmetje “Wees niet zo bezorgd…laat me vrij, laat me vrij! Ik kan dit heel goed aan!” Onwillekeurig keek ik de gang in en wat zag ik: Kiki die zich blijkbaar door de spijlen van het traphekje had gewurmd en parmantig met opgestoken staart op onderzoek was gegaan door het huis. Ze betoonde zich geenszins bang of schuchter maar onderzocht snuffelend ieder hoekje ieder gaatje. Het was Tara die beducht tussen mijn benen kroop toen Kiki voorbij kwam en Nouty, die gelijk een gevaarlijke leeuwin, naar Kiki blies , die ze toen nog bezag als een indringer. Kiki leek er niet van onder de indruk. Wanneer ik intunde op haar gevoel ervoer ik vastberadenheid en nieuwsgierigheid waarmee haar eerdere boodschap werd bevestigd. Ook de lichaamstaal van Kiki, bekrachtigde nog eens dat ze geenszins bang was en meer nog dat ze het naar haar zin had. Dat is zo gebleven. Kiki betoont zich als een poesje dat niet zo gauw bang is en stoïcijns haar eigen weg gaat. 

Ieder dier een eigen persoonlijkheid


Naar de mate dat ik aan de hand van foto’s meer dieren las leek de wijze van ‘spreken’ en de energie die dit begeleidde voor ieder dier weer heel specifiek. Ik heb eens een kat gelezen waarbij de zinnetjes op een bedachtzame... ja bijna filosofische wijze tot mij kwamen. Dit was weer heel anders dan de vlugge kwikzilverachtige energie van haar huisgenote. Deze betoonde zich eerder als een luchthartige kletskous waarbij de focus veel moeilijker was vast te houden. Deze dieren kende ik niet maar bij navraag bleek inderdaad deze verschillende wijze van presentie aan mij een karakteristiek te geven van het verschil in energie. 

Afstemming en toestemming


Een zuivere communicatie verlangt ook altijd een zorgvuldige afstemming. Wanneer ik gehaast ben of ik gedomineerd wordt door de ratio moet ik me eerst goed afstemmen. 

Allereerst vraag ik me zelf of dit het goede moment is? Het kan ook zijn dat ik te vermoeid ben en moet wachten tot ik weer wat meer uitgerust ben. Wanneer het voelt als het goede moment en ik ook 100% de bereidheid voel om in gesprek te gaan met een betrokken dier, dan is het eerst zaak om goed te aarden. Daar zijn verschillende technieken voor die als doel hebben om mijn aanwezigheid in dit bestaan bewust te voelen. Juist door een goede aarding kan de energie, ook in mijn systeem goed doorstromen.


Wanneer ik ga lezen is het omwille van de focus ook belangrijk dat ik niet wordt gestoord.

Vervolgens ga ik me leeg maken. Dat betekent dat ik alle verwachtingen over mijzelf, maar ook over het dier, dat ik voor me heb, los laat. 

Ook al heb ik slechts een foto toch kan het zijn dat ik gehinderd wordt door het idee dat ik goed moet scoren. Of dat ik me laat leiden door het idee van wat de mensen die bij het dier horen mogelijk willen horen. Zo ontstaat ruis. Voor mij helpt het dan om mijzelf van binnen uit als zuiver licht te zien en ook het dier te visualiseren alsof er van binnenuit een lichtbron is.


Heel belangrijk is alvorens ik ga lezen om het dier om toestemming te vragen. Wil het dier op dit moment ook met mij in contact? Ik heb ontdekt dat de meeste dieren juist heel gretig zijn omdat ze niets liever willen dan zichzelf aan ons mensen kenbaar te maken.


Wanneer het dier zijn of haar toestemming heeft gegeven leg ik heel helder de bedoeling uit van het gesprek. De mens van het dier wil bijvoorbeeld, in het welzijn van het dier, iets specifieks weten. Wanneer het om lichamelijke kwetsuren gaat stel ik altijd dit eerst te laten onderzoeken door de dierenarts! 

Informatie over het gezin


Het is niet zelden dat huisdieren iets vertellen over de situaties in het gezin. Een kater vertelde mij bijvoorbeeld dat hij er zo zenuwachtig van wordt dat de man en de vrouw steeds ruzie maken. Hij vlucht dan weg omdat hij de energie in huis dan verschrikkelijk vindt. Maar ja, hoe koppel je dat terug? Vaak vinden mensen het wel lollig om hun dier te laten lezen maar zitten niet te wachten op een analyse van hun relatie. Het is dan zaak zorgvuldig mijn woorden te kiezen zoals bijvoorbeeld: ”Klopt het dat de kat niet zo goed tegen conflicten kan?” De vrouw bevestigde onmiddellijk dat zij en haar man de laatste tijd veel ruzie maken en dat de kat dan naar boven vlucht.


Een hond vertelde mij dat het meisje in huis vaak zo somber is. Hij zegt dat hij haar graag wil troosten en gaat dan aan haar voeten liggen. De hond voelt zich dan ook machteloos omdat hij haar graag blij en gelukkig ziet. De vrouw van de hond had me juist verteld dat de dochter denkt dat de hond depressief is omdat hij vaak zo somber aan haar voeten ligt. Dan is het  verhelderend om te vertellen dat het een wisselwerking is. 

Na mijn interventie heeft het meisje besloten om dan met de hond te gaan wandelen om te proberen de natuur te genieten. En dat werkt! Het meisje wordt dan gewekt uit haar staat van lethargie en de hond voelt dat en betoont zich meer blij en uitgelaten, wat weer effect heeft op het meisje. 

Misinterpretatie


De informatie die tot mij komt is vaak wel zuiver maar cruciaal is de wijze van interpretatie. Wanneer je net begint met deze vorm van communicatie kan het zijn dat de ratio zich ongemerkt met de informatie gaat bemoeien. Een kat vertelde me opgetogen dat het sinds kort nieuwe brokjes had. Onmiddellijk trok mijn ratio de conclusie dat de kat dan wel blaasgruis zou hebben. De vrouw van de kat bevestigde dat hij nieuwe brokjes had gekregen maar niet vanwege blaasgruis maar vanwege een gluten intolerantie.


Ooit liet een poes mij het beeld zien van een oprijlaan met grind. De kat illustreerde dat hij dat grint aan haar pootjes niet lekker vind. Toen ik dit terug koppelde aan de vrouw van de poes zei ze dat ze op een bovenwoning wonen dus geen oprijlaan hebben. Een dag later belde ze echter op. De poes had deze week grover kattengrit omdat de fijnere soort op was. Ze had inderdaad de indruk dat de poes die grovere soort niet fijn vind aan de pootjes. Als ze de kattenbak verlaat is ze zo met haar pootjes aan het schudden. 

Soms laten de dieren uitvergrote beelden zien (het is vergelijkbaar met onze dromen) om iets bijna als een cartoon duidelijk te maken.


Regelmatig  lijken de beelden of ingevingen dan ook zo absurd dat ik aanvankelijk geneigd was om censuur te plegen. Maar wanneer ik dan toch het authentieke beeld terug koppel blijkt het voor de gezinsleden te begrijpen. Ooit vertelde een kat me dat het thuis aangevallen wordt door een groot mager dier. Het liet me zelfs imaginair de kamer zien waar het beest is opgesloten. Ik snapte er niets van maar toen ik dit terug vertelde zij de vrouw dat de kat een week eerder de strijkplank over zich heen had gekregen. 

Vermissing van dieren


Er zijn begaafde en ervaren dier communicatoren die worden ingeschakeld bij de vermissing van dieren. Ze zien in hun hoofd bijvoorbeeld een google map kaart en kunnen feilloos aangeven waar moet worden gezocht. Dit is een opdracht die ik (nog) niet zou aandurven. Juist bij vermissing is er zoveel emotie en hoop betrokken, dat ik bang ben verwachtingen te scheppen die ik toch niet waar kan maken, met alle teleurstelling die dit tot gevolg heeft.


Als oefening heb ik wel eens ingetuned op een kat die al minstens een jaar was ‘vermist’. Ik zag het beestje in gedachten de weg volgen vanaf zijn huis en toen de hoek omslaan en bij het derde huis vanaf de hoek naar binnen gaan. Toen ik dit terugkoppelde hoorde ik dat de kat was weggelopen maar dat het om de hoek inderdaad een nieuw thuis had gevonden. Het kwam de vrouw wel goed uit omdat ze toch vaak op vakantie wilde en het belastend vond om steeds een onderkomen te vinden voor de kat. Blijkbaar had de kat het niet welkom zijn in het gezin aangevoeld en de pootjes genomen. 

26 augustus 2021


Heerschappij van mensen over dieren?

Nieuwe gezinsleden…nieuwe gezichtspunten

Genocide en Zoocide 


Sinds Tara (border collie) Nouty en Kiki (Main Coones) ons huis bevolken, word ik allengs betrokken op de vraag wat de betekenis is van de verhouding van mens tot dier. Tara, Nouty en Kiki laten zich aan mij kennen als eigen wezentjes, ik durf zelfs te stellen als wezens met een ziel en een bewustzijn.

Door de affectie die ik voel voor onze dierlijke gezinsleden wordt ik plotseling ook geraakt als ik beelden voorbij zie komen van de opeengepakte dieren in megastallen. En nog meer ontluisterend vind ik de beelden van varkens die op transport worden gesteld om afgevoerd te worden naar slachthuizen. 


Ik kan me niet aan de associatie onttrekken van de beelden die we kennen van mensen die in de 2e WO op transport werden gesteld naar de vernietigingskampen. Waarom, zo vroeg ik me af, zijn we moreel verontwaardigd over genocide en vinden we zoocide in onze ogenschijnlijk beschaafde wereld vanzelfsprekend?


Het voorlopige antwoord dat ik zelf bedacht is dat we ons makkelijker identificeren met onze eigen soort, dat betekent dat we dieren blijkbaar beschouwen als van een andere orde. Maar als morgen al onze huisdieren op transport worden gesteld op weg naar een vernietigingskamp zal dat ook maatschappelijk stuiten op morele verontwaardiging. 


Huisdieren hebben een naam, we kunnen ons daarmee verbinden en zelfs zijn we geneigd het al te menselijk te projecteren op ons huisdier. Het huisdier heeft blijkbaar dus nog een hogere status, dan dieren die anoniem zijn. Getuige ook het feit dat in de hobbyjacht dieren zonder pardon worden afgeschoten, terwijl Bruno, de hond van de jager, thuis een koninklijke mand geniet.


Het varken of rund daarentegen die op weg is naar het slachthuis heeft geen naam, het is een ding: de potentiele ham op ons brood, of de biefstuk op ons bord. Hier is het dier een belangrijke bron van inkomsten voor de industrie. Het dier wordt geofferd aan onze economie. Het dier wordt evenzo als vanzelfsprekend geofferd in de farmacie (vivisectie), de mode industrie , de parfumerie, de cosmetica-industrie etc.. Hieruit dringt de vraag aan mijn op of het eigenlijk wel zo vanzelfsprekend is dat de mens de heerschappij over dieren heeft en naar willekeur over ze kan beschikken?   

Een korte schets


De Bijbel bijvoorbeeld illustreert op verschillende plaatsten een sterk antropocentrisch mensbeeld. De mens zou de kroon op de schepping zijn. Als rentmeester heeft hij de taak zo goed als mogelijk voor de schepping te zorgen en daarbij wordt op verschillende plaatsen in het Oude Testament wel benadrukt dat we zelfs enig mededogen naar dieren moeten betrachten. Maar hoe dan ook De Bijbel illustreert, impliciet of expliciet, het recht van de mens over de schepping. In het verlengde daarvan, maar nu zonder de legitimatie van een God, is het Darwin (1809-1882) die met zijn evolutietheorie wederom, de mens beziet als de apotheose van de evolutie. Deze almachtige positie is een verworven recht, aldus Darwin, omdat de mens de sterkste overwinnaar blijkt te zijn, in de strijd om het bestaan.


De exploitatie van dieren krijgt echter een push wanneer er in het tijdvak van de Verlichting een onevenredige nadruk komt te liggen op de menselijke rede. Door de rede wordt de mens als het ware losgemaakt uit zijn eenheid met zijn natuurlijke omgeving en vanaf nu staat hij als een toeschouwer (maar ook eenzaam rillend in het bestaan) tegen over de levende natuur met zijn plantaardige en dierlijke bewoners. 


Geïnspireerd door het denken van de natuurkundige Isaac Newton (1643-1727) nam de ontwikkeling van de natuurwetenschappen een vlucht waardoor de natuur en haar levende haven middels onderzoek, classificeer baar en meetbaar werden. 

Deze mentaliteit werd ook gedragen door het de dualistische filosofie van Descartes (1643-1727) die bijvoorbeeld dieren beschouwde als zielloze machines die verstoken zijn van kennis en gevoel. Deze aanname ontslaat de mens van mededogen en geeft een legitimatie, om zonder scrupules dieren te gebruiken voor zijn eigen doeleinden.


Al deze aannames, die ik nu slechts in een korte schets de revue laat passeren, zijn zo verankerd in ons collectief onbewuste, dat een andere mentaliteit jegens dieren (en de natuur) op grote weerstand stuit. Het feit dat bijvoorbeeld herhaaldelijk de suggestie wordt gedaan dat het beter zou zijn als de Partij van de Dieren haar naam veranderd, omdat ze dan meer serieus wordt genomen, impliceert al dat dieren dus een inferieure status hebben. Het verlangt beslist een helikopter view om met een meer verruimd bewustzijn de vanzelfsprekende heerschappij van de mens over dieren (en de natuur) te relativeren. 

Omslag in denken en doen


De milieucrisis/klimaatcrisis en de pandemie beschouw ik als één crisis die mijns inziens het resultaat is van bovenstaande mentaliteit. Volgens Darwin komt de mens, in de strijd om het bestaan, als sterkste overwinnaar uit de bus. Maar in onze tijd blijkt het een schijnoverwinning. Wanneer we onze heerszucht over dieren (en de natuur) niet durven relativeren graven we ons eigen graf. En laten we eerlijk zijn, ook al sterven we als mensenras uit, de natuur zal zich zonder ons weer hertstellen…en wellicht makkelijker herstellen omdat het zonder mensheid zich ongeremd kan manifesteren. Wanneer ik vanuit dit perspectief kijk hebben wij als mensheid weliswaar een destructieve rol, maar ook een marginale.


We staan niet boven de schepping maar maken er deel van uit. Evenzo zijn we slechts een marginale diersoort tussen alle andere dieren. In wezen zijn Tara, Nouty en Kiki mijn zusters uit de dieren familie, waar ik als zoogdier ook toebehoor.


Onze exploitatie van dieren wordt door de natuur beantwoord met een pandemie. Niet zozeer als ‘straf’ maar als een gevolg van onze mentaliteit die de natuurlijke habitat van dieren keer op keer verstoort.

Deze tijd verlangt dus een omslag in denken en doen. Ik beschouw het als een genadevolle kans om nu met vol bewustzijn een betere wereld te scheppen. Een wereld waarin we weer oog en respect hebben voor de schoonheid en eigenheid van alle andere soorten. Een wereld waarin we ons, voelbaar en tastbaar, een deel van het geheel weten. Een wereld waarin ook mijn kinderen en kleinkinderen strakjes de vreugde en schoonheid van het leven nog kunnen genieten. 


 

10 augustus 2021

Het Magische Kind

Een nadere verkenning van het Magische Kind


In het blog van 18 juli j.l. bracht ik Pipi Langkous, als metafoor voor het Magische Kind, voor het voetlicht. Ik schreef: “Dit kind verwijst naar de zuiverheid van onze essentie. Dit kind is nog niet aangetast door misplaatste verwachtingen en valse overtuigingen waar we mee te maken krijgen in ons socialisatieproces. In dit proces worden we vaak op een wijze geconditioneerd die maakt dat we op een bepaalde manier vervreemd raken van onze pure essentie.”


Toch verlangt dit Magische Kind een nadere verkenning om haar of hem te (h)erkennen en in ons dagelijks leven tot expressie te brengen. 

Het  is niet altijd makkelijk om ons innerlijk Magische Kind, te zuiveren van de aanslag van conditioneringen. Je moet als het ware een soort archeologie bedrijven in je zelf om bij dat Magische Kind te komen. 

Omwille van de herkenning is het gemakkelijker om vooreerst de aandacht te vestigen op hoe het Kind zich manifesteert in ons dagelijks leven. Want het mag dan misschien verhuld zijn, dit Kind is in ons onderbewuste nog levend en op onbewaakte momenten kan het toch even het podium nemen in ons bewustzijn. Maar vaker moeten we dit Kind weer wekken en daar zijn vele methodieken voor.


Creativiteit


Het Magische Kind laat zich vooral gelden in je creatieve arbeid. En dan heb ik het over een creativiteit die spontaan is en waar de intuitie nog een belangrijk woordje mee spreekt. Deze vorm van creativiteit is nog niet doelgericht of al te zeer met het resultaat bezig. Vooreerst ligt het accent op het plezier dat je beleefd aan het creëren Het is deze intrinsieke motivatie die je voortdrijft in de flow.

Natuurlijk heb je een idee in je hoofd wat je wil maken maar je bezit ook de flexibiliteit om je ideeën onderweg te wijzigen.


Het Magische Kind is ook enthousiast over haar eigen voortbrengselen en zal zich zelf niet makkelijk kleineren. Ik heb nogal eens bij kinderen gezien dat ze zonder voorbehoud trots hun werkje presenteren met de mededeling “Mooi he!

Als volwassenen hebben we vaak afgeleerd om verrukt te zijn over onze eigen scheppingen. Omkleed met de misplaatste norm dat eigen roem immers zou stinken.

Toch ken ik zelf het gevoel dat wanneer ik bijvoorbeeld iets in mijn wol atelier heb gemaakt ik weet dat het klopt en in harmonie is. Wanneer ik dan van derde de bevestiging krijg: “Wat maak jij toch mooie dingen!” Hoor ik mijn Magische Kind van binnen zeggen. “Ja dat weet ik!


Er zijn cursussen zoals bijvoorbeeld intuïtief tekenen, die helpend zijn om dit Magische Kind wakker te maken. Maar ook dansen, spel, wandelen in de natuur, omgang met kinderen en dieren kunnen dit Magische Kind in jou wekken.


Houd werk met spel en Heiligheid met oneerbiedigheid in evenwicht.” Schrijft Jamie Sams. 

Een uitspraak die komt van het Magische Kind, dat zoveel wil zeggen dat we ons in ons dagelijks denken en doen niet alleen moeten laten leiden door zogenaamde doelgerichte activiteiten die slechts door de ratio worden gedicteerd. Om evenwicht te ervaren moeten de zogenaamde verstandige activiteiten worden afgewisseld met de expressies van dit Magische Kind.


Vragen:

  • In hoeverre wissel jij je activiteiten af met bezigheden die geïnitieerd worden door jouw innerlijk Magische Kind?
  • Wat zijn jouw argumenten om de impulsen van jouw Magische Kind te negeren?

Intuïties en ingevingen


Na mijn afstuderen als ayurvedisch practitioner richtte ik onmiddellijk mijn praktijk in met alles er op en er aan om ayurvedische behandelingen te kunnen geven.

Tegelijkertijd begon ik, in het kader van een revalidatie na een nieuwe knie, met spinnen om de spierpomp en zo de doorbloeding in mijn gekwetste been te activeren.

Ik vond het spinnen echter zo leuk dat ik niet meer ophield. Mijn praktijkruimte slipte vol met dozen met vachten. Daarnaast ging ik me bekwamen in vilten. 

Het hek was  van de dam ik wilde alleen nog maar creëren en experimenteren terwijl mijn ayurvedische praktijk naar de achtergrond verdween. 

De wereld van de wol en andere vezels kent oneindige avontuurlijke toepassingen. Het was mijn Magische Kind dat fluisterde: "Eigenlijk zijn al die olie behandelingen helemaal niet jouw ding!”


Toch duurde het nog even voor ik gehoor durfde te geven aan de influisteringen van dit Kind. Ik had kostte immers nog moeite gespaard om mijn praktijk in te richten en overal rondgebazuind dat ik mijn toko als ayurvedisch practitioner was gestart. Het voelde als gezichtsverlies om deze weer te ontmantelen. Hoe kon ik deze move aan de wereld uitleggen zonder dat ik het zelf nog nauwelijks begreep wat mij eigenlijk bezielde?


Het Magische Kind, kan vaak als bij donderslag aan de heldere hemel, je uitnodigen om een nieuwe weg in te slaan. Er is beslist moed voor nodig om daar gehoor aan te geven. Natuurlijk heb je soms ook te maken met praktische verplichtingen (hypotheek, inkomen, gezin etc) dat je niet altijd ter plekke ruimte kunt vrijmaken. Toch is het goed om de aspecten van de impulsen die het Magische Kind je geeft niet te snel van de hand te wijzen. Vaak blijkt er meer mogelijk dan jouw logische verstand je toestaat.


Ook treedt er vaak twijfel op of de impuls die je voelt kloppend is. Het kan ook zijn dat zogenaamde impulsen meer gegeven worden door ego motieven dan dat ze afkomstig zijn van jouw intuïtieve Magische Kind.

Oefening:

Een goede manier om je impuls op zuiverheid te onderzoeken is een visualisatie. Probeer je in de geest voor te stellen dat je de impuls werkelijk gestalte hebt gegeven in je leven. Lukt het om de voorstelling voor je geestesoog te zien?


Mijn ervaring is dat als ik geen beeld kan krijgen dat de impuls niet klopt. Het kan ook zijn dat je het beeld nog niet scherp kunt krijgen en dat betekent dat je meer tijd nodig hebt. De ideeën van Het Magische Kind moeten dan in jou nog meer rijpen, probeer zo’n visualisatie dan wat later in de tijd.


Wanneer je je wel kunt voorstellen dat je je impulsen tot expressie brengt onderzoek je het gevoel dat je daarbij hebt. Als je blijdschap voelt weet dan dat je je jouw essentie hebt (h)erkent. Het kan ook zijn dat je bezorgdheid voelt. Onderzoek dan door welke argumenten jouw bezorgdheid worden gegeven.

Jaloezie


Vaak wordt jaloezie en afgunst gezien als een negatieve emotie. Deze emotie wordt werkelijk destructief als je bewust diegene waar je jaloers op bent wil schaden. 


Jaloezie beschouw ik ook als een heilzame richtingaanwijzer naar het verlangen om jouw Magische Kind tot expressie te brengen. Vraag je af welke activiteit en of gedrag van de ander jouw jaloezie opwekt? Heel vaak gaat het om aspecten van jouw Magische Kind die je hebt onderdrukt. 

Vaak hoor je dat de jaloezie wordt begeleid door een fluisterend stemmetje: “Tja, dat zou ik ook wel willen…maar….”


Ook ik ben vaak geconfronteerd met jaloezie van derden. Ik kreeg dan de sneer: “Dat doet maar!” of “Jij doet precies waar je zin in hebt…” vaak werd dit omkleed met het stempel egocentrisch. 

 Ik heb me dit in het verleden  vaak aangetrokken. Inmiddels heb ik ervaren dat het een levensopdracht is om zoveel mogelijk ruimte te maken voor de diepere zin omdat dit een weg bereid naar het tot expressie brengen van mijn essentie. Naar de mate dat ik expressie geef aan mijn essentie lever ik uiteindelijk meer een zielvolle bijdrage aan het bestaan dan dat ik mijn activiteiten slechts laat bepalen door (vermeende!) verplichtingen en verwachtingen van de buitenwereld.

Durf groot te dromen


Realiseer je dat woede vaak voortkomt uit het Magische Kind dat je hebt geketend en in de krochten van je onderbewuste hebt opgesloten. Het Magische Kind wil zich vrijvechten om dat het de krachtige noodzaak voelt om zichzelf tot expressie te brengen.


Eerder noemde ik Pipi Langkous, maar er zijn meer projecties van het archetype van het Magische Kind die in film, strips, literatuur zoals vooral in mythen en sprookjes optreden. Ik denk bijvoorbeeld aan Harry Potter die bij uitstek een reflectie is van het Magische Kind, dat de gevestigde orde met haar inperkingen op een wonderbaarlijke maar ook schelmse manier aan de kaak stelt. 

Het Magische Kind, vermag meer omdat het nog in contact staat met een wereld waar wonderen, gedragen worden door de kracht van de fantasie. Het resultaat is dat het ogenschijnlijke onmogelijke mogelijk wordt gemaakt. 


Let maar eens op mensen die instaat zijn om hun wezenlijke talenten tot expressie te brengen hebben vaak het vermogen om groot te dromen. Ze doen hun fantasieën niet af als onzin maar beschouwen het als een potentieel aan mogelijkheden. 


Gevoelens van ontevredenheid of woede verlangen dus aandacht om zo weer in gesprek te gaan met de verlangens van je Magisce Kind. en te beluisteren waar het van droomt.

Oefening

Kijk eens of je in een visualisatie jouw Magische Kind kunt oproepen. Kies daarvoor een omgeving in je voorstelling waar jij je heel prettig en thuis voelt. Dat kan bijvoorbeeld een plek zijn in de natuur. 


Het Magische Kind kan zich op een verassende manier aan je kenbaar maken.

Ik had eens een cursiste waarbij het kindeke Jezus aan haar verscheen. Ze legde dit uit als haar verlosser die het Licht in haar bewustzijn kwam brengen.


Je kunt in je visualisatie met dit Magische Kind in gesprek gaan. Je kunt bijvoorbeeld vragen wat jou te doen staat om dit Kind in je dagelijks leven meer tot expressie te brengen?


Soms is dit kind helemaal niet zo talig, maar wil het je iets laten zien of overhandigd het jou een betekenisvol symbool.

Het spoor in jouw biografie


Hoezeer je misschien in jouw leven vaker het Magische Kind hebt onderdrukt, zal het zich toch op onbewaakte momenten hebben laten gelden. 


Je kunt de expressies van jouw Magische Kind op het spoor komen door te kijken naar de momenten in jouw leven dat je het echt naar je zin had. Vooral is het goed je af te vragen wat je als kind het liefste deed? Vaak zie je dat de activiteiten waarbij je je gelukkig, blij en vervuld voelde een zelfde essentie hebben.


Voorbeeld:  Zover ik mij herinner ben ik van kinds af aan aan het creëren geweest: tekenen, verhaaltjes schrijven, naaien etc. Ooit concludeerde een docent tijdens de Jung opleiding waarbij ik in leeranalyse was: “Jij hebt de ziel van een kunstenaar!” Ik moest een beetje giechelen want zet dat maar eens op je CV. Maar tegelijkertijd voelde dit als een erkenning van mijn wezen. 

Met andere woorden Mijn Magische Kind zet me aan tot scheppen….en wanneer ik daar geen ruimte aan geef word ik beslist een humeurig, bozig  en jaloers mens. 

3 augustus 2021

Intimiteit met de natuur

Nunspeetse bos

De sensualiteit van boeren en buitenlui


Door mijn verblijf van een maand in ons boshuis in Nunspeet wordt ik intenser betrokken op de natuur. De natuur die zich aan mij probeert op te dringen middels haar geuren, kleuren en geluiden. Je zou kunnen zeggen dat de natuur zinnenprikkelend is. De natuur doet een appel op sensualiteit.

Het begrip sensualiteit roept associaties op aan lust en verleiding. In wezen verwijst het begrip sensualiteit naar de zinnelijke ervaring zoals proeven, ruiken, horen, tasten en zien.


Het is me opgevallen dat over het algemeen de zinnen van mensen, die veel buiten werken, scherper zijn ontwikkeld dan van mensen die hun leven slijten achter een bureau.

Ik denk aan mijn vader (1914) die vanaf zijn 13e jaar door mijn opa (ik kom uit generaties van binnenschippers) op een bootje zonder stuurhut werd gezet om deze door Nederlandse- en Belgische vaarwegen te sturen. 

Van de vroege ochtend tot de late avond, stond hij, in weer en wind, achter het roer. Mijn vader was dan ook instaat om op basis van gevoelssensaties het weer te voorspellen. Hij zei: “Je kunt weersveranderingen voelen omdat dan de waarneembare sensaties veranderen. Bovendien kun je sneeuw, regen of storm ook ruiken…”

De voorspellingen van mijn vader leken welhaast betrouwbaarder dan de hedendaagse voorspellingen middels een satelliet.

 .

Gemis en verlangen


Mijn zinnen zijn niet zo ontwikkeld. Ik ben van nature eerder een “hoofdmens” . Ik ben geneigd om al snel mijn ervaringen te vertalen in filosofische en analytische beschouwingen. Het kost me vaak moeite om zondermeer aanwezig te zijn in het moment. Mijn gedachten en fantasieën nemen al snel een loopje met mij waarbij ik middels plannenmakerij wordt voortgejaagd naar een toekomst die er nog niet is.


Ooit liep ik met een vriendin door het bos terwijl ik een filosofische analyse maakte over de sapstromen van een boom. “Heel interessant!” zei de vriendin “Maar heb je het bos ook gevoeld?”

Haar vraag deed me pijn omdat het raakte aan een gemis …een verlangen. Ik benijdde die mensen die zich, met blozende wangen, euforisch genietend kunnen overgeven aan de sensaties die de natuur heeft te bieden. Maar het leek wel of ik toen niet bij machte was om bij deze genieting te komen.

Vier bewustzijnskwaliteiten: Denken, intuitie, voelen en waarnemen


Volgens de Zwitserse psychiater Carl Gustav Jung (1875-1961) zijn er vier bewustzijnskwaliteiten: Denken, Intuïtie, Voelen en Waarnemen.

Bij ieder individu zijn twee kwaliteiten van nature boven schikkend, waarbij de andere twee kwaliteiten een meer inferieure rol vervullen. Dit maakt dat mensen de wereld heel verschillend kunnen ervaren. 

Bij mij zijn denken en intuïtie boven schikkend terwijl Jan, mijn partner (fyto therapeut en natuurgids) een waarnemer en gevoelsmens is.


Waarneming activeert de zinnen. Wanneer Jan mij wijst op plantjes en uitnodigt vorm, geur en kleur te ervaren, kan ik heel geïrriteerd reageren omdat ik gewekt wordt uit mijn gedachtestroom. Hoewel er een verlangen is om gewekt te worden uit mijn gedachten is er ook weerstand…


Jung stelt dat om heel te worden in jezelf het tòch belangrijk is de inferieure kwaliteiten te activeren. Dat wil niet zeggen dat ze ooit boven schikkend zullen worden, maar ten behoeve van meer balans is het wel belangrijk om de inferieure kwaliteiten meer te activeren. Te veel eenzijdigheid kan de psychische dynamiek verstarren waardoor we ons minder vitaal voelen.


Voor mij is de sfeer in en om het boshuis een uitnodiging om vooral de onmiddellijke waarneming van de natuur, middels de zinnen te activeren. Maar desalniettemin betrap ik me erop, wandelend door het bos met Tara (onze hond), dat mijn gedachten al weer snel voortvluchtig zijn…tot dat ik over een boomwortel struikel en dat brengt me weer onmiddellijk bij de gewaarwording.

Weerstanden


Nu laat het activeren van inferieure kwaliteiten zich niet op commando afdwingen. Het is vooreerst ook belangrijk om attent te zijn op de weerstand. 

Weet dat overlevingsmechanismen vaak ook gebaseerd zijn op de superieure kwaliteiten. Dat zijn de kwaliteiten waar je het meest vertrouwd mee bent en dat geeft een gevoel veiligheid. Je verlaten op de inferieure kwaliteiten kan een gevoel van onzekerheid geven en daardoor weerstand oproepen.


Lang heb ik al te veel emotionele turbulenties (voelen) op afstand kunnen houden door verstandelijke analyses. De weerstand om werkelijk aanwezig te zijn in het hier en nu (waarnemen) is ook bedoeld om  niet geconfronteerd te worden met oncomfortabele gevoelens.   

Wanneer mij ooit werd gevraagd hoe ik me voelde beantwoorde ik deze vraag met: “Ik denk dat ik me zus of zo voel…”


Het werkelijk toestaan van mijn gevoelens om ze vervolgens gewaar te worden is een proces van jaren geweest. Ik ervaar nu hoe bevrijdend het is om geen nodeloze energie meer te spenderen aan het bevechten of onderdrukken van mijn gevoelens. Ik ben met name oncomfortabele gevoelens gaan ervaren als helpende krachten in het proces van bewustwording omdat ze verwijzen naar gedachten (vaak valse overtuigingen) die ze oproepen.

Katalyserende activiteiten


Het kan helpend zijn om activiteiten te zoeken die op een plezierige manier de inferieure kwaliteiten activeren. Dit is een speelse manier om vertrouwd te raken met de inferieure kwaliteiten.


Ik heb bijvoorbeeld ontdekt dat de activiteiten in mijn wol atelier (spinnen en vilten zie www.despinnendemug.nl  ) een appel doen op de zinnen. Het voelbaar bezig zijn met mijn handen, zoals het kneden en masseren bij het vilten, helpt de waarneming te activeren. Mijn denkhoofd wordt dan rustiger en het lijkt wel alsof ik tijd vergetend samenval met mijn handelingen. Ik ervaar de sensatie van de geur van de olijfzeep en ervaar de fysieke inspanning. (Vilten kan een heuse workout zijn!) 


Het meer aanwezig zijn in mijn lichaam is ook een goede manier om te aarden. Aarding helpt ook om niet onmiddellijk ontworteld te raken bij emotionele turbulenties. Mensen waarbij de kwaliteit van het waarnemen superieur is zijn vaak ook meer geaard.

De natuur als ultieme therapeut


Tenslotte kom ik tot de conclusie dat de natuur, ondanks mijn weerstanden, voor mij de ultieme therapeut is. 

Wanneer ik in ons boshuis ben lijkt het of ik na een paar uur na aankomst, al meer in diepere lagen van mijzelf zak waardoor ik verstil. Juist deze verstilling maakt dat er ruimte komt voor de beleving van de natuur. 

Na een paar dagen lijkt het alsof de begrenzing van mijn wezen transparanter wordt. Ik voel me meer in verbinding staan met de omgeving.!

Je zou kunnen zeggen dat de natuur voor mij niet alleen een ultieme therapeut is maar ook uitnodigt tot verbinding een intimiteit ontstaat met mijn omgeving waardoor ik wordt bevrijd uit een gevoel van isolement.  


Tòch verlangt het van mij wel steeds een bereidheid om de aanwezigheid van de natuur toe te staan. Ik voel ook herhaaldelijk de neiging om te vluchten uit een al te grote intense intimiteit met haar aanwezigheid. Ik ga dan bijvoorbeeld op mijn mobile loeren, 'facebooken' of televisie kijken. Ik signaleer een unheimische angst om te verdwijnen. 


Wanneer ik me  echter beheers en de intimiteit durf uit te staan ga ik de bezieling van de natuur ervaren. Het is alsof de natuur bezield is door een troostrijke aanwezigheid van iets dat groter is dan mijn kleine ik. 

Dit brengt me voorzichtig bij het besef dat de transcendentale ervaring de intimiteit met de natuur…de intimiteit met Moeder Aarde, nodig heeft teneinde onze beperkingen te overstijgen. 

Met andere woorden: de verheffing van de geest heeft de erkenning van de aarde met al haar gewaarwordingen nodig! De intuïtieve filosofe in mij stelt, dat dit juist ook de betekenis is van onze aardse incarnatie. . 

18 juli 2021

Calimero en Pipi Langkous

Onvermogen


Met het maken van de nieuwsbrieven, van zowel De Spinnende Mug (wol atelier) als de Energetische therapie, ben ik geholpen en gecoachte door Fleur Feij. Tot dusver verzorgde Fleur de technische kant van de nieuwsbrieven. En daar is ze heel gehaaid en behendig in. Maar er komt een moment dat ik dit zelfstandig moet kunnen. Fleur stelde: “Als je instaat bent een website te bouwen kun je dit ook!”


Gisteren vond ik, na lang uitstellen en diep ademhalen, dat ik nu maar eens wat moest proberen. Ondanks de gedetailleerde instructie filmpjes die Fleur speciaal voor mij had gemaakt, lukte het voor geen meter. De tekst werd verhaspelt en de foto’s wilde zich niet voegen in de tekst zoals ik dat wilde. Ik voelde hoe dramatische jammerklachten mijn hoofd begonnen te bevolken: “Dit kan ik niet hoor!” “Dit leer ik nooit, dat is voor jonkies. Dat digitale gedoe is veel te moeilijk voor mij.” “Stom gedoe ik houd er mee op…ik moet ook alles altijd alleen doen…” etc…etc…


Ik voelde hoe mijn stressniveau steeg waarbij ik de impuls voelde om mijn laptop door het raam te smijten. Vervolgens werd ik harstikke chagrijnig dat zich ook uitte in irritatie naar de wereld om mij heen.


Nu heb ik al wel zoveel zelfbewustzijn dat dergelijke gevoelens moment opnames zijn, maar het lukte me gisteren tòch niet om deze gevoelens en emoties ter plekke te keren in iets positievers.



Twee tegenstrevende krachten in de psyché


Soms moet je een nachtje over iets slapen zodat je het onderbewustzijn de kans geeft om met eigen antwoorden te komen. Vanmorgen viel me in dat ik gisteren gevangen zat in de Calimero –modus Calimero is een tekenfilmfiguur: een klein, zwart kippenkuiken in een gezin met verder enkel gele kuikens. Karakteristiek is zijn uitspraak: “Zij zijn groot en ik is klein…dat is niet eerlijk oh nee…!”


Ieder mens wordt van tijd tot tijd en in meer of mindere mate, geplaagd door de influisteringen van Calimero, waardoor we ons onvermogend en te kort gedaan voelen.


Ik vroeg me vanmorgen af welke energetische gerichtheid ik tegenover Calimero kan zetten? Toen kwam mij een geliefde heldin voor de geest die mij altijd inspireert en bemoedigt: Pipi Lankous! Pipi is het geesteskind van de Zweedse schrijfster Astrid Lindgren. Het is ook de naam van de afgeleide televisieserie, films, tekenfilmserie en musical.


Pipi manifesteert zich als een vrijgevochten jong meisje. Een karakteristieke uitspraak van Pipi is: “Ik heb het nog nooit gedaan dus ik zal het wel kunnen!”


We kennen waarschijnlijk ook de momenten dat we ons door geestdrift voelen bezield en dat geeft de ideale modus om nieuwe dingen uit te proberen. Het hoeft niet meteen te lukken maar juist onszelf de ervaring toe te staan worden nieuwe vaardigheden en mogelijkheden ontsloten. Het is Pipi in ons die ons met daadkracht verder kan helpen in het proces van groei en ontwikkeling



Calimero- het gekwetste kind


Dit bracht me op de gedachte dat Calimero een metafoor is voor het gekwetste innerlijk kind. Ook al zijn we inmiddels al jaren groot en volwassen, de kwetsuren uit de kindertijd kunnen een leven lang met ons meereizen waardoor we ons zelf onbewust beperken.


De overeenkomst met Calimero is voor mij wel heel flagrant. Als nakomertje in het gezin (zeven jaar jonger als de broer die boven mij komt) had ik in feite te maken met wel vier vaders en twee moeders, die het allemaal beter wisten. Mijn eigenzinnigheid werd niet erg bemoedigd. Ik voelde me het vreemde zwarte kuiken (of nog een vergelijking het lelijke jonge eendje) te midden van een omgeving die wel aangepast en normaal leek. Een kind wil immers graag erkenning dus ik ging me aanpassen aan de verwachtingen van de gele kuikens uit ons gezin, ten koste van mijn eigenzinnigheid. Dat maakte dat er ergens ook sprake is van een aangeleerde hulpeloosheid. Wanneer ik moe ben kan zich op een onbewaakt moment, zelfs nog in mijn huidige leven, die hulpeloosheid zich laten gelden.


Belangrijk in deze, zo weet ik uit eigen ervaring maar ook dat van de mensen die ik begeleid, moeten we dit innerlijk gekwetste kind niet af straffen. Juist zoals ik me gisteren voelde is het nog maar een stap om mijzelf af te wijzen. Dit kind verlangt daarentegen dan een begripsvolle ouder die het bij de hand neemt en zoekt naar acties om het gekwetste kind te ondersteunen. Ons volwassen deel is dus instaat om innerlijk in gesprek te gaan met onze Calimero om helder te krijgen wat het emotioneel behoeft. 

Dan kan het vertrouwen weer groeien en durven we weer moedige en eigenzinnige stappen te zetten. Dus de volwassene in mij stelt dat ik Fleur best nog even om hulp en lering mag vragen.



Pipi langkous- het Magische Kind


Onze innerlijke Pipi is een metafoor voor ons Magische Kind. Dat kind verwijst naar de zuiverheid van onze essentie. Dit kind is nog niet aangetast door misplaatste verwachtingen en valse overtuigingen waar we mee te maken krijgen in ons socialisatieproces. In dit proces worden we vaak op een wijze geconditioneerd dat maakt dat we op een bepaalde manier vervreemd raken van onze pure essentie.


Wanneer we dit Magische Kind in ons zelf weer ontdekken en bevrijden ontstaat er werkelijk een gevoel van innerlijke verruiming.

Dit Magische kind is nog niet afgesloten van de omringende wereld maar ervaart de wereld als bezield. Het weet zich omringt door helpende machten en krachten, waardoor het ervaart dat ze de opgave die het leven aan haar stelt, niet alleen hoeft te doen. De bezielde wereld beantwoord haar vragen door ogenschijnlijke toevalligheden (synchroniciteiten) die haar verder brengen.


Het Magische Kind is instaat om nog te fantaseren en te dromen, maar weet door haar vertrouwen haar fantasieën en dromen ook te verwerkelijken. Het leven is voor Pipi in feite geen opgave maar veeleer een avontuurlijke uitdaging.


Met Pipi vandaag in mijn kielzog ziet het leven er weer veel vrolijker en lichter uit. Ik heb weer zin in van alles en nog wat. De mensen die ik tegen kom lijken ook veel aardiger dan gisteren. Laat nota bene, als uiterlijke bevestiging, de zon vandaag ook nog schijnen! 

30 juni 2021

Wat is vrede eigenlijk?

Wat is de ervaring van vrede?


In veel spirituele en religieuze boeken wordt gesproken over vrede. Het begrip geeft me een paradijselijk gevoel maar tegelijkertijd voelt het soms ook wat abstract en leeg. Ik streef dan wèl naar vrede maar het lijkt tòch een verglijdend perspectief dat zich steeds weer van mij verwijderd. Een ervaring van vrede, kunnen we blijkbaar niet op commando afdwingen.


In deze dagen laat het gevoel van vrede zich toch op een argeloze manier kennen. Ik verblijf nu weer in ons vakantiehuisje in het bos. Ik hoor de bomen ruisen, vogels kwinkeleren, ergens in de verte ruik ik een zweem van kamerfoelie en ik zie vlinders fladderen boven de bloemen. Intussen zoemt mijn spinnenwiel gestaag en een van de katten rekt zich loom uit op het terras. Ineens besef ik voorzichtig dat dit de ervaring van vrede is!


Het lijkt alsof de ervaring van vrede daar is als het leven op zijn plaats valt: er is even geen streven meer naar een betere toekomst waarbij ik wordt voortgejaagd door plannenmakerij. Voor dit moment is alles goed zoals het is. Tegelijkertijd besef ik ook dat vrede niet veel toeters en bellen nodig heeft maar juist in deze rustige eenvoud wordt geboren...



Vrede is kwetsbaar


Toch besef ik dat de ervaring van vrede kwetsbaar is. Een van mijn katten hoeft zich maar te verheffen om een vogel te vangen en deze te verschalken. Ik kan een bericht lezen die mij uit mijn evenwicht brengt. Ik kan heel in de verte een auto horen die met piepende remmen afremt.

De gang naar de supermarkt kan al een uitdaging zijn waarbij door slechts subtiele ervaringen die mij hinderen, mijn vrede wordt ondermijnt.


Ik besef echter ook dat het niet de wereld is die inbreuk pleegt op mijn gevoel van vrede, maar dat het mijn gedachten zijn die reageren op de ervaringen waardoor mijn vrede wordt ondermijnt. 

 Het is beslist makkelijker om in de beslotenheid van mijzelf vrede te ervaren. . In relatie tot het tumult in de wereld is het vaak een uitdaging om de vrede in mijzelf te bewaren. 

De crux ligt in de acceptatie van hetgeen aan mij voordoet. Juist in de afwijzing van de situaties waarmee ik wordt geconfronteerd, hoe subtiel ook, wordt mijn vrede ondermijnt. Want ik ben op zo’n moment in strijd met wat is. “Dit mag niet gebeuren, dit moet anders!” Klinkt het in mijn hoofd. En soms uit ik dit zelfs met stemverheffing omdat ik vind dat ik onmiddellijk een mening moet geven.

 Met getrokken zwaard plaats ik mijzelf  dan tegenover een bedreigende wereld. Ook mijn fysiek reageert dan terzelfdertijd met stress.



Wanneer het lot je treft


Wanneer het lot je  dramatisch treft met bijvoorbeeld ziekte, dood of een relatie wordt beëindigd, dan is het weer heel onnatuurlijk om vanuit zogenaamde 'spirituele correctheid' te roepen: “Ik accepteer deze situatie volledig…het is goed zoals het is!”


Ooit trof ik een man wiens dochter met de auto twee dagen eerder tegen een boom was geknald en vervolgens overleden aan haar verwondingen. Als zijnde een fundamentalistische calvinist die preekte vanaf een hoge kansel stortte hij zijn spirituele doctrines over mij uit, waarbij hij verbeten oreerde dat hij vrede had met de situatie en dit de bedoeling was van haar leven. Ik vond het pijnlijk maar ik geloofde ook niet dat hij op alle niveaus van zijn wezen vrede had met deze gebeurtenis. Ik was dan ook opgelucht toen hij pas weken later brak en zijn woedde botvierde op zijn meubilair. 

De emotionele storm is dan noodzakelijk om na verloop van tijd misschien weer wat vrede te vinden. Maar dit kan een langdurig proces zijn dat vooral aandacht en liefde verlangt. 


Vanuit mijn werk als geestelijk verzorger heb ik meerdere malen gehoord dat mensen zeiden: “ Ik heb het verlies van mijn kind geaccepteerd ik kan er nu vrede mee hebben…maar wennen doet het nooit.”

Acceptatie dat uiteindelijk vrede in haar kielzog met zich mee voert is dan eerder gelegen in het accepteren van de pijn en het lijden dat het verlies met zich meebrengt. Dit is ook erkenning van wat werkelijk is. Met andere woorden: we kunnen pas vrede vinden met een uiterlijke gebeurtenis als we vooreerst de gevoelens, emoties en gedachten (h) erkennen die deze gebeurtenis heeft uitgelokt.



Vrede initiëren


Hoewel vrede niet is af te dwingen heb ik, op grond van mijn ervaringen, wel een modus gevonden om vrede meer toe te laten. Daartoe zet  ik een aantal stappen waar ik dagelijks mee oefen. Ik kan me dus in de beslotenheid van ons boshuis terug trekken om mijn vrede niet te laten ondermijnen, maar het geeft nog meer vrijheid als ik instaat ben om ook te midden van het wereldse lawaai meer  mijn vrede te bewaren. Op deze wijze wordt ik minder een voetbal van de omstandigheden.


Stap 1: Ik probeer zoveel als mogelijk attent te zijn op oncomfortabele gevoelens;


Stap 2: Wat zijn mijn gedachten (en vaak gaat het dan om oordelen) die deze gevoelens initiëren?


Stap 3: Ik kijk zonder oordeel (dus accepterend!) naar deze gedachten en gevoelens. Ik waak er voor dat ik ze niet ga verklaren en fixen (dat is al een signaal van afwijzing waarmee ik zou zeggen dat ze er niet mogen zijn);


Ik ontdek dat er dan ruimte ontstaat. Juist door de luchtige accepterende houding naar mijn oncomfortabele gedachten en gevoelens, val ik er niet meer geheel mee samen en lossen ze op. En dan komt er ruimte… ruimte voor de ervaring van vrede. 

30 mei 2021

De maagd, De Moeder en de Crone

In veel sprookjes maar ook in mythen vinden we de triade van Maagd, Moeder en Crone (oude wijze vrouw) als gestalten van het vrouwelijk archetype terug. Ik denk bijvoorbeeld aan Roodkapje (Roodkapje, De Moeder en Grootmoeder). Maar ook denk ik aan de Griekse mythe over Persephone (Persephone, Demeter en Hecate).


We kunnen deze drie gestalten beschouwen als een energetische gerichtheid in onze psychische dynamiek


De maagd, het jonge meisje is een metafoor voor ons innerlijke spelende kind. Ze is aan zet wanneer we op een spelende manier creatief zijn. We zijn niet zozeer gericht op een doel maar de zin is gelegen in het intrinsieke plezier die je kunt ontlenen aan het proces van scheppen. Het innerlijk kind wordt nog niet voortgejaagd door prestaties en deadlines.


De Moeder in ons is aan zet wanneer we zorg dragen voor ons dagelijks leven. Deze zorg moeten we ruim opvatten, het gaat niet alleen om de zorg voor onze voeding, boodschappen en de huishouding. Maar deze zorg heeft ook betrekking op het scheppen van voorwaarden (ook in werksituaties) om taken geordend te kunnen uitvoeren. De Moeder schept dus ook, maar haar scheppingen zijn in het ondermaanse meer gelieerd aan praktisch nut.


De Crone, onze “Oude Wijze” is aan bod wanneer we onze intuïtieve innerlijke wijsheid aanspreken. Vaak gaat het ook om een reflexieve kwaliteit waarin we ons bezinnen op het leven of zoeken naar een wijs antwoord om bijvoorbeeld een (innerlijk) dilemma op te lossen. Het kan zijn dat we antwoorden zoeken in boeken of middels meditatieve bezinning. We spreken hier de kwaliteiten van de Geest aan. De Crone helpt ons ook om, in de koesterende teruggetrokkenheid van ons wezen, gebeurtenissen te verwerken opdat we deze een plaats kunnen geven.


Hoewel we, op basis van onze talenten sterk verschillen in de balans tussen deze drie gerichtheden, is het toch van belang dat we ons niet te eenzijdig richten op slechts één van de drie. Om balans te scheppen is het van belang deze drie gerichtheden: spelen, zorgen en reflexie in ons leven af te wisselen. Ze hebben elkaar nodig om het leven vloeiend te laten stromen!


Oefening:

Ik nodig je uit om, gedurende een week eens notities te maken, hoe deze drie gerichtheden zich dagelijks verhouden. Onderzoek dan welke gerichtheid meer aandacht nodig heeft en hoe jij daar in je leven vorm aan kunt geven en voer dit ook uit. Ik ben benieuwd wat dit onderzoek je op gaat leveren! Als je wil kun je mij dit per mail laten weten… 


1e blogbericht 

22 mei 2021

Vertwijfeling is een uitnodiging tot groei...

Het is heerlijk wanneer je hoofd, hart en ziel  het met elkaar eens zijn met betrekking tot de dingen die je doet. Je voelt je in harmonie en dat maakt dat er ruimte komt om te genieten.

Toch kan je sluipenderwijs weer geplaagd worden door twijfel. Twijfel gaat altijd over keuzen maken die je zelfs slapeloze nachten kunnen bezorgen. Vertwijfeling schept onrust en voelt alsof je uit balans bent. De meeste mensen willen dan weer zo snel mogelijk duidelijkheid want dat geeft een gevoel van zekerheid.  We zijn dan geneigd om voortijdig keuzen te maken, die vaak na verloop van tijd, toch niet stroken met wat je werkelijk wil.


Mijn ervaring heeft geleerd dat het zinvol is om deze periode van vertwijfeling uit te staan. Vertwijfeling is ook onderdeel van groeien in bewustzijn. Keuzen nodigen ons  immers uit om, vanzelfsprekendheden tegen het licht te houden, zo breken we uit de dagelijkse routine.  Want een keuze brengt je bij argumenten en vervolgens bij de overtuigingen die deze argumenten schragen. Vaak blijken overtuigingen inprentingen te zijn uit je levensloop, die  niet altijd passen  bij diegene die je in essentie bent. Dit brengt je ook bij de vraag wat voor jou nu van waarden is. Dit proces geeft je dus de kans om je bewustzijn ruimer te maken opdat je uiteindelijk een vrijere keuze kunt maken.


De periode van vertwijfeling beschouw ik als een avontuurlijke periode, die ons maant om onze behaaglijke comfortzone te verlaten en ons te begeven op een avontuurlijk pad. We komen in beweging en op onze zoektocht doen we ontdekkingen die een richting wijzen naar datgene wat we écht willen.

Wanneer je oprecht zoekt en afweegt trek je energetisch ook de antwoorden aan die helpend zijn. Je leest bijvoorbeeld nét een toepasselijk fragment in een boek of je hoort iemand in de media iets zeggen wat helderheid geeft met betrekking tot jouw keuzen; Je hart maakt een huppelsprong.


Aan het einde van deze avontuurlijke tocht, kom je als vanzelf weer thuis…thuis bij je wezenlijke Zelf waarbij de keuze zich op een natuurlijke manier ontvouwt. Dan keert de rust weer terug en zijn hart, hoofd en ziel weer op een lijn. Maar weet dat je steeds weer uitgenodigd wordt om op avontuur te gaan! 

 



0